GEEN PLEISTERS MEER

Europa is op een bijzondere manier gegroeid en ontwikkeld. Veel Europeanen geloven dat hun vooruitgang vooral te danken is aan hoe efficiënt en goed ze werken. Wanneer ze andere delen van de wereld zien—vaak ver weg van het Westen—vinden ze de gewoontes daar vaak “exotisch” en interessant. Ze proberen graag iets nieuws, maar zodra ze de armoede zien, voelen ze medelijden en keren terug naar huis met het idee dat mensen in die landen wel gelukkig lijken, maar arm zijn omdat ze “niet weten hoe het moet”.

Het historische bewustzijn in Europa is beperkt en wordt op school vooral verteld vanuit het perspectief van de winnaars. In Spanje bijvoorbeeld valt de nationale feestdag, de Dag van de Hispanidad, precies op de dag dat Columbus aankwam in Amerika—landen die later gekoloniseerd werden. Ik heb vaker gesprekken gehad met Spanjaarden die, zonder veel uitleg, overtuigd zijn dat hun komst naar Amerika beschaving en vooruitgang bracht, en dat de onafhankelijkheidsoorlogen niets anders waren dan wilde en gewelddadige opstanden.

In België leefden mensen jarenlang comfortabel terwijl in Congo een van de grootste genocides uit de geschiedenis plaatsvond. Men vertelde hen dat hun rijkdom uit Afrika kwam, maar dat daar niet veel geweld voor nodig was. In Nederland werd tot voor kort de koning nog ontvangen in een gouden koets met afbeeldingen van zwarte mensen die onderworpen waren. Ondanks veel kritiek blijven sommigen het Sinterklaasfeest verdedigen, waarin een witte bisschop aankomt met zwarte helpers. Ze zeggen dat de helpers zwart zijn door het roet in de schoorsteen, maar ondertussen worden ze vaak belachelijk gemaakt, terwijl de witte bisschop juist als wijs en goed wordt gezien.

Europa heeft de sporen van de Holocaust nog niet echt verwerkt en ziet de Verenigde Staten nog altijd als de grote held van de Tweede Wereldoorlog—terwijl de Sovjet-Unie in werkelijkheid een veel grotere rol speelde in de bevrijding van Europa. Tegelijkertijd slikken veel mensen hier kritiekloos het verhaal van Hollywood. Die zogenaamde bevrijding leidde uiteindelijk ook tot iets heel pijnlijks: de oprichting van de staat Israël op Palestijns grondgebied.

Gisteren, tijdens een herdenking van de Nakba (de verdrijving van Palestijnen in 1948), toonden we foto’s van verminkte kinderen. Iemand liep voorbij, hield zijn oren dicht en stapte over de foto's heen—alsof hij letterlijk over het verdriet heenliep. Dat zegt veel over het fascistische gedachtegoed dat hier jarenlang is gevoed.

Toch zie ik dat er langzaam iets verandert. Ik ben bij verschillende bijeenkomsten geweest van jongeren, sociale en politieke bewegingen die hun onvrede uitspreken. Dat is hoopvol. Steeds meer mensen beginnen te begrijpen dat de rijkdom van Europa voortkomt uit kolonialisme. Dat is een grote stap. Maar het volgende besef moet zijn: die welvaart is gebouwd op het leed en het bloed van andere volkeren.

In een gesprek met mijn familie—waarvan de meesten hier zijn opgegroeid, behalve mijn moeder en ik—zei iemand dat de kracht van deze samenleving ligt in het scheiden van emoties en handelen. In een ander gesprek vroeg een Nederlandse activiste waarom ik Chávez steun als ik uit Bolivia kom.

Individualisme is in dit systeem normaal geworden, maar het gaat eigenlijk tegen onze menselijke natuur in. Wij mensen zijn sociale wezens—wij hebben elkaar nodig. Een gezamenlijke strijd kan niet ontstaan vanuit uitsluiting, vanuit het idee van “ik” of “wij hier” tegenover “zij daar”. Als we echt verandering willen, moeten we samen strijden. En als ik wil meedoen aan de strijd hier, dan moet mijn eigen strijd—die van onderdrukte volkeren—ook gezien en erkend worden. We willen geen pleisters op onze wonden. We willen dat mensen echt stilstaan bij onze pijn. Alleen dan kunnen we samen verder.

NO MORE BAND-AIDS

 Europe has followed a unique path of growth and development. Many Europeans believe their success comes from being efficient and hardworking. When they visit other parts of the world—especially outside the Western global North—they often find the local customs “exotic” and are curious to try new things. But when they see poverty, they feel pity. They go back home thinking that, although people elsewhere may seem happier, they must be poor because they don’t know how to "do things properly."

Historical awareness here is limited, and history is often taught from the perspective of those who "won." In Spain, for example, their national holiday—Hispanic Day—falls on the same day Columbus arrived in the Americas, which were later colonized. I’ve had conversations with Spaniards who truly believe, without much explanation, that their arrival brought development and civilization to those lands, and that independence movements were simply violent and savage uprisings.

In Belgium, people lived comfortably and without guilt while one of the world’s largest genocides happened in the Congo. They were told their wealth came from conquest, but that it wasn’t “very violent.” In the Netherlands, until recently, the king rode in a golden carriage decorated with images of enslaved Black people. Despite years of debate, many still defend the Sinterklaas tradition, where a white bishop arrives on a boat with Black helpers who give gifts to children. People claim the helpers are Black because of chimney soot, but they’re often mocked and dressed in stereotypical costumes—while the bishop remains a symbol of wisdom and purity.

Europe still struggles to fully come to terms with the Holocaust and continues to see the U.S. as its great liberator—often ignoring the much larger role the Soviet Union played in defeating the Nazis. Meanwhile, Hollywood’s version of history, often filled with nationalism and even fascist undertones, is widely accepted without question. That “liberation” eventually led to another tragedy: the founding of the state of Israel on Palestinian land.

Yesterday, during a Nakba remembrance event, we displayed photos of mutilated Palestinian children. Someone walked by, covering their ears and stepping on the photos—literally stepping on pain. It was a strong symbol of how deeply rooted fascist thinking has become after all these years.

Still, there are signs of change. I’ve been to meetings with youth, social, and political groups expressing their frustration and desire for justice. That gives me hope. In many events with mostly local Europeans, people are finally starting to admit that Europe’s development came through colonialism. That’s a big step. But the next step is even harder: understanding that this progress came at the cost of other people’s suffering and lives.

In a conversation with my family—most of whom grew up here, except for my mother and me—someone said that what makes this society work is how emotions are kept out of decisions. In another talk, a Dutch activist asked why I support Chávez, if I’m Bolivian.

But in this system, individualism has become a way of life—and it goes against our human nature. We are social beings. We need each other. We can’t build a real movement for change if it starts from a place of exclusion, from “me” or from “us here” and “them over there.” If we want a better world, we have to come together. And for me to join the fight here, my fight must be acknowledged too—because it’s the same struggle faced by all oppressed people. We don’t want band-aids. We want people to really see deeply our pain. Only then can we move forward together.

NO MÁS PARCHES

Europa tiene una forma particular de crecimiento y desarrollo. La mayoría de su población está convencida de que su progreso se debe a la eficiencia y eficacia de su forma de trabajar. Cuando observan otras realidades, en lugares alejados del Occidente del Norte, se maravillan ante las costumbres "exóticas", dispuestos a probar lo que desconocen. Sin embargo, al notar la pobreza de esos contextos, regresan a casa convencidos de que, aunque en otros lugares se viva con más alegría, sus habitantes no saben hacer las cosas bien, y por eso son pobres.

La conciencia histórica en Europa es parcial, y se aprende desde la escuela a través del discurso del vencedor. Un ejemplo evidente es España, donde el Día de la Hispanidad coincide —no por casualidad— con la fecha en que Colón llegó a tierras que posteriormente serían colonizadas. En varias ocasiones discutí con personas de ese país que, con absoluta convicción (aunque sin argumentos), afirmaban que gracias a su llegada a lo que hoy es América, estas tierras "olvidadas" conocieron el desarrollo y la civilización. Según ellos, las guerras de independencia no fueron más que actos salvajes y sanguinarios.

En Bélgica, la población local vivía cómodamente, sin remordimientos, mientras se llevaba a cabo uno de los mayores genocidios de la historia en el Congo. Se les decía que su riqueza era fruto de la conquista, y que para obtenerla no había sido necesario usar “demasiada violencia”. En los Países Bajos, hasta hace poco, se recibía al rey el día de su cumpleaños en una carroza decorada con ilustraciones que mostraban claramente la sumisión de esclavos negros. A pesar de años de debate, se sigue defendiendo la fiesta tradicional en la que un obispo blanco llega en un barco acompañado de sirvientes negros que reparten regalos a los niños. Alegan que "son negros por el hollín de las chimeneas", aunque en la práctica se les ridiculiza constantemente, contrastando con la figura venerada del santo, con su barba y su caballo blancos.

Europa, que aún no ha procesado del todo las huellas del Holocausto nazi, sigue viendo a Estados Unidos como su gran héroe, ignorando que fue la URSS la que más aportó en términos armamentísticos para la liberación. Mientras tanto, consume sin cuestionamientos el discurso hollywoodense, impregnado de un fascismo soterrado. Esta "liberación", por cierto, ha adoptado una forma monstruosa con la imposición del Estado de Israel sobre tierras palestinas.

Ayer, durante la conmemoración de la Nakba, expusimos algunas fotos de niños mutilados. De pronto, alguien pasó tapándose los oídos, pisando las imágenes, pisando el dolor. Un acto simbólico del desprecio sembrado por años de odio fascista.

A pesar de todo, algo de conciencia comienza a emerger. He asistido a reuniones de diversos movimientos sociales, políticos y juveniles que expresan su inconformidad. Aun así, queda mucho por recorrer. En conferencias donde la mayoría de los asistentes son locales, se empieza a reconocer que el desarrollo de Europa es resultado directo del colonialismo. Ese reconocimiento es un gran paso, pero aún falta asumir que ese progreso se construyó sobre el dolor y la vida de otros pueblos.

En una conversación con mi familia —la mayoría de ellos creció aquí, excepto mi madre y yo—, alguien dijo que una de las claves del funcionamiento de esta sociedad es que saben separar las emociones de las acciones. En otra charla, una activista neerlandesa me preguntó por qué soy chavista, siendo boliviana.

El individualismo, en este sistema, se ha vuelto una forma de vida que va en contra de nuestra naturaleza. El ser humano es un animal social, necesitamos los unos de los otros. No se puede iniciar una lucha común desde un discurso excluyente, desde el “yo”, o desde un “nosotros aquí” y “ellos allá”. Si queremos cambios reales, es necesario unirnos. Y para que yo pueda ser parte de las luchas sociales aquí, también debe asumirse mi propia lucha, que es la lucha de todos los pueblos oprimidos. No queremos parches sobre nuestras heridas: queremos que se descubran en nuestro dolor. Solo así podremos caminar juntos.

LIVING REVOLUTION

By Ana Wijnen, women's secretary CONAICOP, The Netherlands

Last January, from the 9th to the 11th, in the capital of the homeland of Bolivar, to whom my homeland owes its name, took place, once again, an unforgettable event: the International Anti-Fascist Festival, with a unique programme due to the Possession of the constitutional and democratically elected President, Nicolás Maduro Moros, an event we were privileged to attend, because of its historical and international value.

 

Once again, Caracas was the host of the Anti-Fascist International, where more than two thousand representatives from around 120 countries from all over the world converged.

 

Words fall short to describe the experience of this second visit (my first one was in September last year), because of the high flow of revolutionary energies together, the confirmation that the network of conscious, educated and dignified intellectuals is growing, and all this generates that hope that I often thought was almost lost, a hope that Latin America and with it all the nations of the world oppressed by colonialism, are being reborn, are beginning to forge their own way, at a firm and determined pace, with a clear example of the courage of the Venezuelan people. A hard way with adversities and gigantic adversaries who believe they control the world by force of blockades, sanctions and a lot of media manipulation.

 

For those of us who are not from the country where we live, it can be difficult to hold a flag that does not represent us, even more so when the contrast is, fortunately, so big. Fortune for not fitting into a country that oppresses, that colonises and dispossesses of their lands, their goods, their families and even their right to life to other similar human beings, in another latitude of the planet. Europe, which is the mother of fascism, the mother of the monster of the North that divides, destroys and spreads hatred towards those who confront it, the USA, the favourite son, has financed wars, plunder, genocide, as it is doing right now with our brother people of Palestine. This contrast is exacerbated in an atmosphere like the one we saw and felt in Caracas, with a government that is in solidarity with and constantly denounces the genocide and unjust plundering that the State of Israel has been doing for many decades.

 

Somehow, having lived in Europe had strengthened my original identity, that of my pre-colonial ancestors, and brotherhood with the nations of the world from whom everything has been taken away, everything except dignity. Latin America is, however, the mother of cultures twinned with each other and with nature, the mother of the wind, the rain, the sun and the earth, from which our food is born.

 

So are Africa and Asia, which share that colonial past of usurpation and dispossession, but despite everything we have not given up, our revolutionary spirit springs from our wounds.

 

Returning to the meeting, everything described above is not strange to anyone who was present, it is not a hypothetical approximation, it is a certainty, it is the materialisation of what we call hope, it is experiencing first hand the transformation of that prolonged hope into concrete actions.

 

It was no coincidence that Venezuela was the host country for this meeting. Bolivar had always had it clear, as did Martí in Cuba, who with visionary wisdom warned of the danger of the North and always knew that the only way to confront it would be through the union of the peoples.

 

Throughout history, the revolutionary idea of unity and social resistance has been taken up on different occasions: the Cuban revolution is living testimony to this successful achievement; however, Che's intention to expand the revolution throughout the rest of our continent did not have the same success, the outcome of which is well known to us.

 

Today, Venezuela is a clear example of that resistance and social union transformed into the Bolivarian Revolution, which is why I consider that this meeting is, for the nations of the world, an invitation to contemplate the achievement in a real scenario, contrary to what the official media disseminate.

 

The diversity of activities and proposals in the Festival programme has provided us with knowledge; listening to the speeches of revolutionary political leaders and even the visit of the President Nicolás Maduro, has lifted our revolutionary spirit. The working panels have called us to action from our immediate field of work: women, men, young people, native peoples, artists, social leaders and many more, to focus on concrete aspects such as social movements in their various manifestations, work in communities, education, information, art, etc. Participating in the International Congress of Communications at LAUICOM (The International University of Communications) has oriented us to confront the media war and to fight from technological knowledge, language and media expressions against all the manipulative and destructive disinformation that the empire dominates.

 

The cultural activities in the beautiful city of Caracas have been a source of inspiration for us to find our own expression through history, music and poetry.

 

Finally, the links established with our comrades and friends from all over the world will strengthen the bases of our struggle, creating collaborative, supportive, humane networks, based on trust, brotherhood and mutual respect, which together with the instruments provided will build the necessary bridges in the struggle, which starts from ourselves, expands and makes it the struggle of all, for all and with all, because we are no longer alone.

 

Therefore, comrades of the world, it is up to us to accept this invitation and to assume the commitment to give continuity to this project, not to let this meeting remain a beautiful memory, but a present of struggle for our future, a future that is dignified, strong and free. We must assume the responsibility of spreading the revolutionary spirit in concrete and lucid actions. We must develop ourselves so that from knowledge we can transmit our realities, positively and consciously influence our living environment, expand our network, together manage projects and set them in action. It is not an easy way, but it is our way.

Hasta la victoria, siempre. ¡Venceremos!

LEVENDE REVOLUTIE

Door Ana Wijnen, vrouwensecretaris CONAICOP, Nederland

 Afgelopen maand, van 9 tot 11 januari, vond in de hoofdstad van het vaderland van Bolivar, waaraan mijn vaderland zijn naam dankt, opnieuw een onvergetelijke gebeurtenis plaats: het Internationale Antifascistische Festival, met een uniek programma vanwege de officiële investituur van de grondwettelijk en democratisch gekozen president Nicolás Maduro Moros, een gebeurtenis die wij vanwege de historische en internationale waarde mochten bijwonen.

 

Caracas was opnieuw het toneel van de Anti-Fascistische Internationale, waar meer dan tweeduizend vertegenwoordigers uit ongeveer 120 landen uit de hele wereld samenkwamen.

 

Woorden schieten tekort om de ervaring van dit tweede bezoek te beschrijven (mijn eerste was in september vorig jaar), vanwege de grote stroom van revolutionaire energieën samen, het besef dat het netwerk van bewuste, goed opgeleide en waardige intellectuelen groeit, en dit alles genereert die hoop waarvan ik vaak dacht dat die bijna verloren was, een hoop dat Latijns-Amerika en daarmee alle volkeren van de wereld die onderdrukt worden door het kolonialisme, herboren worden, hun eigen weg beginnen te vormen, in een stevig en vastberaden tempo, met een duidelijk voorbeeld van de moed van het Venezolaanse volk. Een moeilijke weg met tegenslagen en reusachtige tegenstanders die denken dat ze de wereld beheersen door blokkades, sancties en veel mediamanipulatie.

 

Voor degenen onder ons die niet afkomstig zijn uit het land waar we wonen, kan het moeilijk zijn om een vlag te dragen die ons niet vertegenwoordigt, vooral wanneer het contrast gelukkig zo groot is. Geluk dat je niet past in een land dat onderdrukt, koloniseert en andere soortgelijke mensen op een andere geografische locatie van de planeet, hun land, hun goederen, hun families en zelfs hun recht op leven ontneemt. Europa, dat de moeder is van het fascisme, de moeder van het monster van het Noorden dat verdeelt, vernietigt en haat zaait tegen degenen die zich ertegen verzetten, de VS, de lievelingszoon, heeft oorlogen, plunderingen en genocide gefinancierd, zoals het nu doet met ons broedervolk van Palestina. Dit contrast wordt nog groter in een omgeving zoals we die zagen en voelden in Caracas, met een regering die solidair is en voortdurend de genocide en onrechtvaardige plundering aanklaagt die de staat Israël al vele decennia uitvoert.

 

Op de een of andere manier had het leven in Europa, mijn oorspronkelijke identiteit versterkt, die van mijn prekoloniale voorouders, en mij verenigd met de volkeren van de wereld van wie alles is afgenomen, alles behalve menselijke waardigheid. Latijns-Amerika is echter de moeder van culturen die met elkaar en met de natuur zijn verbonden, de moeder van de wind, de regen, de zon en de aarde, waaruit ons voedsel groeit.

 

Dat geldt ook voor Afrika en Azië, die dat koloniale verleden van usurpatie en ontneming delen, maar ondanks alles hebben we niet opgegeven, onze revolutionaire geest ontspringt uit onze wonden.

 

Terug naar de bijeenkomst: alles wat hierboven beschreven is, is niet vreemd aan iedereen die aanwezig was, het is geen hypothetische benadering, het is een vaststaand feit, het is de materialisatie van wat we hoop noemen, het is uit de eerste hand getuige zijn van de omzetting van dat langdurige afwachten in concrete acties.

 

Het was geen toeval dat Venezuela het gastland was voor deze bijeenkomst. Bolivar was hier altijd duidelijk over geweest, net als Martí in Cuba, die met visionaire wijsheid waarschuwde voor het gevaar van het Noorden en altijd wist dat de enige manier om dit gevaar te bestrijden, de unificatie van de volkeren zou zijn.

 

Door de geschiedenis heen is het revolutionaire idee van eenheid en sociaal verzet bij verschillende gelegenheden weer opgepakt: de Cubaanse revolutie is het levende bewijs van deze succesvolle prestatie; Che's intentie om de revolutie over de rest van ons continent te verspreiden had echter niet hetzelfde geluk, en de uitkomst is ons welbekend.

 

Vandaag de dag is Venezuela een duidelijk voorbeeld van dat verzet en die sociale unie die zijn getransformeerd in de Bolivariaanse Revolutie, en daarom beschouw ik deze bijeenkomst als een uitnodiging voor de volkeren van de wereld om de voltooiing in een echt scenario te beleven, in tegenstelling tot wat de officiële media verspreiden.

 

De diversiteit aan activiteiten en voorstellen in het festivalprogramma heeft ons verrijkt met kennis; het luisteren naar de toespraken van revolutionaire politieke leiders en zelfs het bezoek van de president zelf, Nicolás Maduro, heeft onze revolutionaire moed opgewekt. De werkgroepen hebben ons opgeroepen tot actie vanuit ons directe werkveld: vrouwen, mannen, jongeren, inheemse volken, kunstenaars, sociale leiders en nog veel meer, om ons te richten op concrete aspecten zoals sociale bewegingen in hun verschillende verschijningsvormen, werk in communes, onderwijs, informatie, kunst, etc. Deelnemen aan het Internationale Congres van Communicatie aan LAUICOM (De Internationale Universiteit van Communicatie) heeft ons georiënteerd om de confrontatie aan te gaan met de mediaoorlog en om vanuit technologische kennis, taal en media-uitingen te strijden tegen alle manipulatieve en destructieve desinformatie die het imperium domineert.

 

De culturele activiteiten in de prachtige stad Caracas hebben gediend als een bron van inspiratie voor ons om onze eigen uitingsvorm te vinden door middel van geschiedenis, muziek en poëzie.

 

Tot slot zullen de connecties die zijn gelegd met medestanders, kameraden en vrienden van over de hele wereld de fundamenten van onze strijd versterken, door het creëren van samenwerkende, ondersteunende, menselijke netwerken, gebaseerd op vertrouwen, broederschap en wederzijds respect, die samen met de geboden instrumenten de noodzakelijke bruggen zullen leggen in de strijd, die begint bij onszelf, zich uitbreidt en het de strijd van allen maakt, voor allen en met allen, omdat we niet langer alleen zijn.

 

Daarom, kameraden van de wereld, is het aan ons om deze uitnodiging aan te nemen en de inzet op ons te nemen om continuïteit te geven aan dit project, om deze bijeenkomst geen mooie herinnering te laten blijven, maar een heden van strijd voor onze toekomst, een toekomst die waardig, sterk en vrij is. We moeten de verantwoordelijkheid op ons nemen om de revolutionaire kracht te verspreiden in concrete en heldere acties. We moeten onszelf ontwikkelen zodat we vanuit kennis onze realiteit kunnen doorgeven, onze omgeving positief en bewust kunnen beïnvloeden, ons netwerk kunnen uitbreiden, samen projecten kunnen beheren en uitvoeren. Het is geen gemakkelijke weg, maar het is onze weg.

Hasta la victoria, siempre. ¡Venceremos!

REVOLUCIÓN VIVA

Por Ana Wijnen, secretaria mujeres CONAICOP, Países Bajos

 El pasado mes de enero, del 9 al 11, en la capital de la patria de Bolivar, a quien mi patria le debe su nombre, se llevó a cabo, una vez más, un evento inolvidable: el Festival Internacional Antifascista, con un programa único debido a la Posesión del Presidente constitucional y democráticamente elegido, Nicolás Maduro Moros, acto al que tuvimos el privilegio de asistir, por su valor histórico e internacional.

 

Una vez más, Caracas fue la sede de la Internacional Antifascista, donde convergimos más de dos mil representantes de alrededor de 120 países de todo el mundo.

 

Las palabras se quedan cortas al describir la experiencia de mi segunda visita (la primera fue en septiembre del año pasado), por el alto flujo de energías revolucionarias juntas, el constatar que la red de intelectuales conscientes, cultos y dignos está creciendo, se está fortaleciendo y todo eso genera esa esperanza que muchas veces creí casi perdida, una esperanza de que América Latina y con ella todos los pueblos del mundo oprimidos por el colonialismo, están renaciendo, están empezando a forjar su propio camino, a paso firme y determinado, con un claro ejemplo de la valentía del pueblo venezolano. Un camino duro con adversidades y adversarios gigantes que creen controlar el mundo a fuerza de bloqueos, sanciones y mucha manipulación mediática.

 

Para los que no somos del país donde vivimos, puede resultar difícil portar una bandera que no nos representa, más aún cuando el contraste es, por fortuna, tan grande. Fortuna por no encajar en un país que oprime, que coloniza y despoja de sus tierras, sus bienes, sus familias e incluso de su derecho a la vida a otros seres semejantes, en otra latitud del planeta. Europa, que es la madre del fascismo, madre del monstruo del norte que divide, destroza y propaga el odio hacia quienes le hacen frente, EEUU, el hijo predilecto, ha financiado guerras, despojos, genocidios, como lo está haciendo ahora mismo con nuestro hermano pueblo de Palestina. Ese contraste se agudiza en un entorno como el que vimos y sentimos en Caracas, con un gobierno que es solidario y denuncia constantemente el genocidio y los injustos despojos que el Estado de Israel ha estado realizando desde hace muchas décadas.

 

De alguna forma, el haber vivido en Europa había fortalecido mi identidad originaria, la de mis ancestros pre-coloniales y hermanarme con los pueblos del mundo a quienes se les ha quitado todo, todo, excepto la dignidad. América Latina es, sin embargo, madre de las culturas hermanadas entre si y con la naturaleza, es madre del viento, la lluvia, el sol y la tierra, de donde nace nuestro alimento.

 

Así lo son también África y Asia, que comparten ese pasado colonial de usurpación y despojo, pero que a pesar de todo no nos hemos rendido, de nuestras heridas brota nuestro espíritu revolucionario.

 

Volviendo al encuentro, todo lo descrito arriba no le es ajeno a nadie que estuviera presente, no es una aproximación hipotética, es una certeza, es la materialización de eso que llamamos esperanza, es el presenciar de cerca la transformación de esa espera prolongada, en acciones concretas.

 

No fue casualidad que Venezuela fuera la tierra anfitriona de este encuentro, Bolivar, siempre lo había tenido claro, así como Martí, en Cuba, que con sabiduría visionaria advirtieron el peligro que supondría el Norte, siempre supieron que la única forma de enfrentarlo sería desde la unión de los pueblos.

 

A lo largo de la historia se ha retomado la idea revolucionaria de unidad y resistencia social en distintas ocasiones: la revolución cubana es una prueba viva del logro, sin embargo, el propósito del Che de expandir la revolución por el resto de nuestro continente, no tuvo la misma suerte, el desenlace lo conocemos de sobra.

 

Hoy en día, Venezuela es un claro ejemplo de esa resistencia y unión social transformada en la Revolución Bolivariana, por lo que considero que este encuentro es, para los pueblos del mundo, una invitación a contemplar el logro en un escenario real, contrario a lo que los medios oficiales difunden.

 

La variedad de actividades y propuestas en el programa del Festival, nos ha nutrido de conocimiento; el escuchar los discursos de líderes políticos revolucionarios e incluso la visita del mismo Presidente, Nicolás Maduro,  ha levantado nuestro espíritu revolucionario. Las mesas de trabajo nos han llamado a la acción desde nuestro campo de trabajo inmediato: mujeres, hombres, jóvenes, pueblos originarios, artistas, líderes sociales y muchos más, para enfocarnos en aspectos concretos como los movimientos sociales en sus diversas manifestaciones, el trabajo en comunas, la educación, la información, el arte, etc. El participar en el Congreso Internacional de Comunicaciones en LAUICOM (La Universidad Internacional de Comunicaciones) nos ha orientado para afrontar la guerra mediática y combatir desde el conocimiento tecnológico, el lenguaje y las expresiones mediáticas, toda la desinformación manipuladora y destructiva que el imperio domina.

 

Las actividades culturales por la hermosa ciudad de Caracas nos han servido de fuente de inspiración para que desde la Historia, la música y la poesía, podamos encontrar nuestra propia expresión.

 

Por último, los vínculos establecidos con compañeros, camaradas y amigos de todo el mundo, fortalecerán las bases de nuestra lucha, creando redes colaborativas, solidarias, humanas, basadas en la confianza, la hermandad y el respeto mutuos, que junto con los instrumentos proporcionados construirá los puentes necesarios en la lucha, que parte de nosotros mismos, se expande y hace que sea la lucha de todos, para todos y con todos, que ya no estamos solos.

 

Por eso, camaradas del mundo, nos cabe a nosotros aceptar esa invitación y asumir el compromiso de darle continuidad a este proyecto, no dejar que este encuentro se quede en un recuerdo bonito, sino en un presente de lucha por nuestro futuro, un futuro digno, fuerte y libre. Debemos asumir la responsabilidad de difundir el espíritu revolucionario en acciones concretas y lúcidas. Debemos formarnos para que desde el conocimiento podamos transmitir nuestras realidades, influir positiva y conscientemente  nuestro entorno, ampliar nuestra red, en conjunto gestionar proyectos y ponerlos en marcha. No es un camino fácil, pero es nuestro camino.

Hasta la victoria, siempre. ¡Venceremos!

PALESTINE IN OUR VOICE

 فلسطين بصوتنا فلسطين بصوتنا

by Ana Wijnen

Breda, 3,287 km from Gaza, with approximately 189,000 inhabitants, is a small city in a small country within the Kingdom of the Netherlands, located in Europe. A continent that, in relative terms, is not particularly large, yet has an extremely low poverty rate. A continent that has not experienced significant wars since World War II, allowing later generations to enjoy stability without knowing firsthand the horrors that war can bring.

Because of this, and due to an education system along with globalist policies that have fostered collective amnesia through the individualism of its societies, people here live in peace, with no greater worries than those of their daily lives.

That is why, in this part of the world, it's difficult to imagine a reality like the one Palestine has endured since the end of World War II. A reality that is no coincidence and, at the same time, deeply ironic—because it seems that the “conflict” of that time never truly ended, it was simply moved to another continent. It is similar to what happens today with consumerist waste—these countries dispose of it in other nations, as if they were Europe’s dumping grounds. But that is just one of many unresolved issues.

The greatest irony of all is that those who were victims during World War II are now the oppressors. And this, too, is no coincidence. A series of political and economic interests in the West turned into a monstrous project of extermination, disguised as guilt, portraying as heroes those who today persecute, dispossess, torture, and kill.

For the average person, it is hard to understand that their peace, freedom, and stability come at the cost of the lives of other human beings in a distant land. It is difficult for parents here to comprehend that, over there, many will never see their children grow up because they are no longer alive. It is difficult for young people here to realize that, over there, bombs have left countless other young people and children orphaned and defenseless. It is hard to accept that, in the last two years, attacks on the Palestinian population have resulted in around 50,000 confirmed deaths, along with thousands of missing persons. That would be roughly equivalent to a third of the total population of this small city. And that does not even account for unregistered victims, the inhumane conditions of the survivors, or the decades of dispossession and their countless consequences.

In this context, I know that many forces stand against the Palestinian people and that, from this small city, there is little that can be done. But at the very least, there is the possibility of making a call. A call to those who are aware, to those beginning to wake up, to those who do not yet fully see the reality but are starting to question it. A call to those who refuse to continue being manipulated—and thus complicit in this genocide. A call to those with the duty to inform, so that they stop labeling it as a "Middle Eastern conflict" and instead denounce the extermination being carried out with taxpayer money and unconscious consumerism. Because many do not realize that, by purchasing products from brands like Coca-Cola—a company that, despite denying it, maintains close ties with Israel, operates factories in occupied territories, and contributes to the funds Washington allocates for Israel’s war machinery—they are unknowingly supporting this violence.

This is a call for an unprecedented mass mobilization, directed at the entities responsible for making key decisions: political parties, International Courts, Parliaments, Embassies, and public institutions. A call to take to the streets, raise Palestinian flags, exert pressure, denounce, and abandon resilience. Because we have already been patient and obedient, and nothing has been achieved.

Finally, this is a call to all the citizens of the world to mobilize. Because they are silencing the voice of our Palestinian brothers and sisters, and there is no time to lose. It is time to be the voice that transforms into a resounding shout. A call for all of us to be, today and always, Palestine.

move boycot!