ES
Compañeras y compañeros:
El 27 de junio se celebró en Venezuela el Día del Periodista. Y hoy, más que nunca, quiero aprovechar esta ocasión para rendir homenaje —no a cifras ni estadísticas— sino a vidas humanas: las de los 230 periodistas y reporteros asesinados por las fuerzas sionistas desde el 7 de octubre de 2023, sin contar las víctimas en los 77 años de NAKBA.
Cada uno de ellos, como cada uno de nosotros aquí presentes, respiraba, comía, reía... y, sobre todo, tenía derecho a la vida, a la existencia, a la palabra. Periodistas que, ya sea por vocación o por compromiso, asumieron con valentía un rol fundamental: cámara en mano o con un teclado como única arma, denunciaron, informaron y ejercieron un derecho que también es deber: el de contar la verdad.
Ese derecho les fue arrebatado. Y con ellos, muchas veces también fueron silenciadas las voces de sus familias, de sus comunidades.
Quienes hoy nos reunimos en este espacio, lo hacemos desde el pensamiento crítico, desde la conciencia despierta. Hemos aprendido a distinguir la información de la manipulación, la realidad de la narrativa impuesta por el imperialismo mediático, ese que maquilla el crimen, justifica la ocupación y deshumaniza al oprimido.
Vivimos en un mundo entrenado para no dudar, para consumir sin cuestionar lo que los medios hegemónicos presentan como verdad absoluta. En ese juego sucio, quien se llama periodista puede terminar siendo víctima, cómplice o herramienta. Muchas veces por necesidad, por miedo, por supervivencia.
Porque esta no es una guerra en igualdad de condiciones. El sistema capitalista tiene el poder de difusión, el alcance, el dinero. Pero nosotros, compañeras y compañeros, tenemos la razón, el compromiso, y el corazón en su lugar.
De esa necesidad nace la lucha. Y de esa lucha nace también CONAICOP: el Consejo Nacional e Internacional de la Comunicación Popular, con raíces en Venezuela y con el acompañamiento solidario de plataformas como Europa por Cuba. Nuestra misión es clara: reivindicar el derecho a informar desde y para nuestros pueblos.
Nos llaman medios alternativos, pero nosotros defendemos verdades esenciales, aquellas que los grandes conglomerados silencian. Desde distintos rincones del planeta, estamos preparados para enfrentar la manipulación mediática, y difundir lo que más necesita el mundo hoy: humanidad, solidaridad y conciencia colectiva.
Por eso, estar hoy aquí y alzar la voz en solidaridad con Cuba es un acto justo y profundamente revolucionario. Porque va en contra de la campaña de desprestigio que el imperialismo ha promovido durante décadas, de las sanciones injustas que ha impuesto, y de la absurda inclusión de Cuba en listas de países patrocinadores del terrorismo.
Resulta paradójico que Estados Unidos —una nación que ha hecho de la guerra su negocio desde su independencia— pretenda criminalizar a un país que envía médicos y maestras, no soldados ni bombas. Mientras EE.UU. exporta tropas y terror, Cuba exporta salud y esperanza. Denunciar las sanciones es un acto de justicia, porque la verdad debe prevalecer. Y nuestra tarea como comunicadores conscientes es defender la soberanía, la dignidad y la Revolución cubana: esos son los principios que la han hecho resistente frente a décadas de agresión. La Revolución es del pueblo cubano, sí, pero también es bandera de lucha para todos los pueblos oprimidos. Cuba es símbolo de solidaridad, de dignidad, de resistencia. Defender a Cuba es defender un mundo más justo y humano.
Desde nuestras secretarías, abordamos temas políticos, sociales y culturales. Promovemos valores como el respeto y la empatía, no imponemos, invitamos al diálogo y a la reflexión, construimos desde la colaboración y la firmeza.
Por eso encuentros como este son tan necesarios. Para fortalecernos, para ampliar nuestras redes, para formarnos en los aprendizajes que nos deja la historia de lucha de nuestros pueblos. Y para recordar que no partimos de cero, que tenemos raíces profundas.
Nuestras revoluciones tienen nombre y rostro: Bolívar, Martí, Hidalgo, Morelos, Sucre, San Martín, Juana Azurduy, Manuela Sáenz, y más allá de América Latina, Lumumba, Mandela y tantas otras mujeres y hombres que dieron su vida buscando un mundo más justo.
Compañeros, compañeras: es nuestra responsabilidad que sus luchas no hayan sido en vano. Es nuestro compromiso mantener viva su memoria, difundir sus ideas, y seguir construyendo, palabra a palabra, la libertad y la dignidad de nuestros pueblos.
Por último, quisiera compartir unos versos libres, dedicados a quienes —como nosotros— dieron su vida en el campo de batalla de las comunicaciones:
que por ser temido, te mataron.
Mataron tu cuerpo, mas no tus ideas.
Tu gatillo: captura imágenes.
Tu palabra plasmada: crea conciencia.
Ingenuos los que te dispararon,
pensaron que te callarían.
Pero el desolado viento guarda murmullos,
murmullos con olor a carne quemada.
Murmullos que se convierten en gritos,
gritos de terror ante la violencia,
gritos de desesperación ante la injusticia.
No han destruido tu dignidad — está intacta.
Porque estás de pie en nuestras voces.
Eres semilla de verdad y justicia.
Eres viento, sol, agua.
Eres invencible.
🇬🇧 -EN
Comrades,
On June 27th, Journalist Day was celebrated in Venezuela. And today, more than ever, I want to take this occasion to pay tribute —not to numbers or statistics— but to human lives: the 230 journalists and reporters murdered by Zionist forces since October 7, 2023, not including the victims of 77 years of NAKBA.
Each of them, like each of us here, breathed, ate, laughed... and above all, had the right to live, to exist, to speak. Journalists who, whether by vocation or commitment, bravely assumed a fundamental role: camera in hand or with a keyboard as their only weapon, they denounced, reported, and exercised a right that is also a duty — to tell the truth.
That right was taken from them. And with them, the voices of their families and communities were often silenced too.
Those of us gathered here today do so from a place of critical thought and awakened consciousness. We have learned to distinguish information from manipulation, reality from the narrative imposed by media imperialism — the kind that disguises crime, justifies occupation, and dehumanizes the oppressed.
We live in a world trained not to doubt, to consume without questioning what hegemonic media present as absolute truth. In that dirty game, a so-called journalist can end up a victim, an accomplice, or a tool — sometimes out of necessity, fear, or survival.
This is not a war fought on equal terms. Capitalism holds the power of broadcast, of reach, of wealth. But we, comrades, hold truth, commitment, and heart.
That need gives birth to the struggle. And from that struggle, CONAICOP was born: the National and International Council of Popular Communication, rooted in Venezuela and supported by platforms like Europa por Cuba. Our mission is clear: to reclaim the right to inform from and for our people.
They call us alternative media, but we defend essential truths — those that major conglomerates keep silent. From different corners of the world, we are ready to confront media manipulation and spread what the world needs most today: humanity, solidarity, and collective awareness.
That is why being here today and raising our voice in solidarity with Cuba is a just and deeply revolutionary act. Because it goes against the smear campaign imperialism has pushed for decades, against the unjust sanctions it has imposed, and against the absurd inclusion of Cuba on lists of state sponsors of terrorism.
It is paradoxical that the United States —a country that has made war its business since its independence— tries to criminalize a nation that sends doctors and teachers, not soldiers or bombs. While the U.S. exports troops and terror, Cuba exports health and hope. To denounce the sanctions is an act of justice, because truth must prevail. And our duty as conscious communicators is to defend Cuba’s sovereignty, dignity, and Revolution — these are the principles that have made it resilient in the face of decades of aggression. The Revolution belongs to the Cuban people, yes — but it is also a flag of struggle for all oppressed peoples. Cuba is a symbol of solidarity, dignity, and resistance. To defend Cuba is to defend a more just and humane world.
From our secretariats, we address political, social, and cultural issues. We promote values like respect and empathy. We do not impose; we invite dialogue and reflection. We build through collaboration and firmness.
That is why gatherings like this are so necessary. To strengthen ourselves, to expand our networks, to learn from the struggles of our peoples. And to remember that we do not start from scratch — we have deep roots.
Our revolutions have names and faces: Bolívar, Martí, Hidalgo, Morelos, Sucre, San Martín, Juana Azurduy, Manuela Sáenz — and beyond Latin America, Lumumba, Mandela, and so many others who gave their lives for a more just world.
Comrades, it is our responsibility to ensure that their struggles were not in vain. It is our commitment to keep their memory alive, spread their ideas, and continue building, word by word, the freedom and dignity of our peoples.
Finally, I want to share a few free verses, dedicated to those —like us— who gave their lives on the battlefield of communication:
A great display of greatness:
that because you were feared, they killed you.
They killed your body,
but not your ideas.Your trigger captured images.
Your words raised awareness.Fools were those who shot you,
thinking they would silence you.But the desolate wind keeps whispers,
whispers that smell of burnt flesh.Whispers that become screams,
screams of terror at violence,
screams of despair at injustice.They have not destroyed your dignity —
it remains intact.Because you stand in our voices.
You are a seed of truth and justice.
You are wind, sun, water.
You are invincible.
🇳🇱
Kameraden,
Op 27 juni werd in Venezuela de Dag van de Journalist gevierd. En vandaag wil ik van deze gelegenheid gebruik maken om hulde te brengen — niet aan cijfers of statistieken — maar aan mensenlevens: de 230 journalisten en verslaggevers die sinds 7 oktober 2023 zijn vermoord door zionistische troepen, exclusief de slachtoffers van 77 jaar NAKBA
Iedereen van hen, net als wij hier, ademde, at, lachte... en bovenal hadden ze recht op leven, op bestaan, op het woord. Journalisten die, uit roeping of uit overtuiging, met moed een fundamentele rol op zich namen: met een camera in de hand of een toetsenbord als enige wapen, brachten ze verslag uit, klaagden ze onrecht aan, en oefenden ze een recht uit dat ook een plicht is: de waarheid vertellen.
Dat recht werd hun ontnomen. En daarmee werden vaak ook de stemmen van hun families en gemeenschappen het zwijgen opgelegd.
Wij die ons hier vandaag verzamelen, doen dat vanuit kritisch denken en een wakkere geest. We hebben geleerd het verschil te zien tussen informatie en manipulatie, tussen werkelijkheid en het verhaal dat het mediaimperium ons oplegt — dat misdaden verbloemt, bezetting rechtvaardigt en de onderdrukte ontmenselijkt.
We leven in een wereld die is getraind om niet te twijfelen, om zonder vragen te consumeren wat de dominante media presenteren als de absolute waarheid. In dat vuile spel kan een journalist slachtoffer, medeplichtige of werktuig worden. Vaak uit noodzaak, uit angst of uit overlevingsdrang.
Want dit is geen oorlog tussen gelijken. Het kapitalistische systeem heeft de macht over verspreiding, bereik en geld. Maar wij, kameraden, hebben de waarheid, de toewijding en het hart op de juiste plaats.
Uit die noodzaak ontstaat strijd. En uit die strijd is CONAICOP geboren: de Nationale en Internationale Raad voor Volkscommunicatie, met wortels in Venezuela en gesteund door solidariteitsplatforms zoals Europa por Cuba. Onze missie is duidelijk: het recht op informatie vanuit en voor onze volkeren herwinnen.
Men noemt ons alternatieve media, maar wij verdedigen essentiële waarheden — die waar grote mediaconcerns over zwijgen. Vanuit alle hoeken van de wereld zijn we klaar om mediadeceptie te bestrijden, en dat te verspreiden wat de wereld nu het meest nodig heeft: menselijkheid, solidariteit en collectief bewustzijn.
Daarom is het vandaag hier zijn, en onze stem verheffen in solidariteit met Cuba, een rechtvaardige en diep revolutionaire daad. Want het gaat in tegen de lastercampagne die het imperialisme al tientallen jaren voert, tegen de onrechtvaardige sancties die het oplegt, en tegen de absurde opname van Cuba op lijsten van landen die terrorisme steunen.
Het is ironisch dat de Verenigde Staten —een land dat sinds zijn onafhankelijkheid oorlog als handelswaar beschouwt— een land probeert te criminaliseren dat artsen en leerkrachten stuurt, geen soldaten of bommen. Terwijl de VS troepen en terreur exporteert, exporteert Cuba gezondheid en hoop. Het aan de kaak stellen van sancties is een daad van gerechtigheid, want de waarheid moet zegevieren. En onze taak als bewuste communicators is het verdedigen van de soevereiniteit, waardigheid en Revolutie van Cuba — dat zijn de principes die het decennialang hebben staande gehouden tegen agressie. De Revolutie behoort toe aan het Cubaanse volk, ja, maar is ook een strijdvlag voor alle onderdrukte volkeren. Cuba is een symbool van solidariteit, waardigheid en verzet. Cuba verdedigen is opkomen voor een rechtvaardigere en menselijkere wereld.
Vanuit onze secretariaten behandelen we politieke, sociale en culturele thema’s. We bevorderen waarden als respect en empathie. We leggen niets op, maar nodigen uit tot dialoog en reflectie. We bouwen samen, vastberaden en verbonden.
Daarom zijn bijeenkomsten als deze zo belangrijk. Om sterker te worden, om netwerken uit te breiden, om te leren uit de strijdgeschiedenis van onze volkeren. En om te herinneren dat we niet vanaf nul beginnen — we hebben diepe wortels.
Onze revoluties hebben namen en gezichten: Bolívar, Martí, Hidalgo, Morelos, Sucre, San Martín, Juana Azurduy, Manuela Sáenz — en buiten Latijns-Amerika: Lumumba, Mandela, en zovele anderen die hun leven gaven voor een rechtvaardige wereld.
Kameraden, het is onze verantwoordelijkheid om te zorgen dat hun strijd niet tevergeefs was. Het is onze opdracht om hun herinnering levend te houden, hun ideeën te verspreiden en woord voor woord te blijven bouwen aan de vrijheid en waardigheid van onze volkeren.
Tot slot wil ik enkele vrije verzen delen, opgedragen aan hen — zoals wij — die hun leven gaven op het slagveld van de communicatie:
Een grote daad van grootsheid:
omdat men bang voor je was, heeft men je gedood.
Je lichaam werd gedood,
maar niet je ideeën.Je trekker: legde beelden vast.
Je woorden: wekten bewustzijn.Dwazen waren zij die je neerschoten,
ze dachten dat je zou zwijgen.Maar de verlaten wind draagt gefluister mee,
gefluister met de geur van verbrande huid.Gefluister dat verandert in geschreeuw,
geschreeuw van angst voor het geweld,
geschreeuw van wanhoop om het onrecht.Je waardigheid is niet vernietigd —
die blijft onaangetast.Want jij leeft voort in onze stemmen.
Jij bent zaad van waarheid en rechtvaardigheid.
Jij bent wind, zon, water.
Jij bent onoverwinnelijk.
