Afgelopen maand, van 9 tot 11 januari, vond in de hoofdstad van het vaderland van Bolivar, waaraan mijn vaderland zijn naam dankt, opnieuw een onvergetelijke gebeurtenis plaats: het Internationale Antifascistische Festival, met een uniek programma vanwege de officiële investituur van de grondwettelijk en democratisch gekozen president Nicolás Maduro Moros, een gebeurtenis die wij vanwege de historische en internationale waarde mochten bijwonen.
Caracas was opnieuw het toneel van de Anti-Fascistische Internationale, waar meer dan tweeduizend vertegenwoordigers uit ongeveer 120 landen uit de hele wereld samenkwamen.
Woorden schieten tekort om de ervaring van dit tweede bezoek te beschrijven (mijn eerste was in september vorig jaar), vanwege de grote stroom van revolutionaire energieën samen, het besef dat het netwerk van bewuste, goed opgeleide en waardige intellectuelen groeit, en dit alles genereert die hoop waarvan ik vaak dacht dat die bijna verloren was, een hoop dat Latijns-Amerika en daarmee alle volkeren van de wereld die onderdrukt worden door het kolonialisme, herboren worden, hun eigen weg beginnen te vormen, in een stevig en vastberaden tempo, met een duidelijk voorbeeld van de moed van het Venezolaanse volk. Een moeilijke weg met tegenslagen en reusachtige tegenstanders die denken dat ze de wereld beheersen door blokkades, sancties en veel mediamanipulatie.
Voor degenen onder ons die niet afkomstig zijn uit het land waar we wonen, kan het moeilijk zijn om een vlag te dragen die ons niet vertegenwoordigt, vooral wanneer het contrast gelukkig zo groot is. Geluk dat je niet past in een land dat onderdrukt, koloniseert en andere soortgelijke mensen op een andere geografische locatie van de planeet, hun land, hun goederen, hun families en zelfs hun recht op leven ontneemt. Europa, dat de moeder is van het fascisme, de moeder van het monster van het Noorden dat verdeelt, vernietigt en haat zaait tegen degenen die zich ertegen verzetten, de VS, de lievelingszoon, heeft oorlogen, plunderingen en genocide gefinancierd, zoals het nu doet met ons broedervolk van Palestina. Dit contrast wordt nog groter in een omgeving zoals we die zagen en voelden in Caracas, met een regering die solidair is en voortdurend de genocide en onrechtvaardige plundering aanklaagt die de staat Israël al vele decennia uitvoert.
Op de een of andere manier had het leven in Europa, mijn oorspronkelijke identiteit versterkt, die van mijn prekoloniale voorouders, en mij verenigd met de volkeren van de wereld van wie alles is afgenomen, alles behalve menselijke waardigheid. Latijns-Amerika is echter de moeder van culturen die met elkaar en met de natuur zijn verbonden, de moeder van de wind, de regen, de zon en de aarde, waaruit ons voedsel groeit.
Dat geldt ook voor Afrika en Azië, die dat koloniale verleden van usurpatie en ontneming delen, maar ondanks alles hebben we niet opgegeven, onze revolutionaire geest ontspringt uit onze wonden.
Terug naar de bijeenkomst: alles wat hierboven beschreven is, is niet vreemd aan iedereen die aanwezig was, het is geen hypothetische benadering, het is een vaststaand feit, het is de materialisatie van wat we hoop noemen, het is uit de eerste hand getuige zijn van de omzetting van dat langdurige afwachten in concrete acties.
Het was geen toeval dat Venezuela het gastland was voor deze bijeenkomst. Bolivar was hier altijd duidelijk over geweest, net als Martí in Cuba, die met visionaire wijsheid waarschuwde voor het gevaar van het Noorden en altijd wist dat de enige manier om dit gevaar te bestrijden, de unificatie van de volkeren zou zijn.
Door de geschiedenis heen is het revolutionaire idee van eenheid en sociaal verzet bij verschillende gelegenheden weer opgepakt: de Cubaanse revolutie is het levende bewijs van deze succesvolle prestatie; Che's intentie om de revolutie over de rest van ons continent te verspreiden had echter niet hetzelfde geluk, en de uitkomst is ons welbekend.
Vandaag de dag is Venezuela een duidelijk voorbeeld van dat verzet en die sociale unie die zijn getransformeerd in de Bolivariaanse Revolutie, en daarom beschouw ik deze bijeenkomst als een uitnodiging voor de volkeren van de wereld om de voltooiing in een echt scenario te beleven, in tegenstelling tot wat de officiële media verspreiden.
De diversiteit aan activiteiten en voorstellen in het festivalprogramma heeft ons verrijkt met kennis; het luisteren naar de toespraken van revolutionaire politieke leiders en zelfs het bezoek van de president zelf, Nicolás Maduro, heeft onze revolutionaire moed opgewekt. De werkgroepen hebben ons opgeroepen tot actie vanuit ons directe werkveld: vrouwen, mannen, jongeren, inheemse volken, kunstenaars, sociale leiders en nog veel meer, om ons te richten op concrete aspecten zoals sociale bewegingen in hun verschillende verschijningsvormen, werk in communes, onderwijs, informatie, kunst, etc. Deelnemen aan het Internationale Congres van Communicatie aan LAUICOM (De Internationale Universiteit van Communicatie) heeft ons georiënteerd om de confrontatie aan te gaan met de mediaoorlog en om vanuit technologische kennis, taal en media-uitingen te strijden tegen alle manipulatieve en destructieve desinformatie die het imperium domineert.
De culturele activiteiten in de prachtige stad Caracas hebben gediend als een bron van inspiratie voor ons om onze eigen uitingsvorm te vinden door middel van geschiedenis, muziek en poëzie.
Tot slot zullen de connecties die zijn gelegd met medestanders, kameraden en vrienden van over de hele wereld de fundamenten van onze strijd versterken, door het creëren van samenwerkende, ondersteunende, menselijke netwerken, gebaseerd op vertrouwen, broederschap en wederzijds respect, die samen met de geboden instrumenten de noodzakelijke bruggen zullen leggen in de strijd, die begint bij onszelf, zich uitbreidt en het de strijd van allen maakt, voor allen en met allen, omdat we niet langer alleen zijn.
Daarom, kameraden van de wereld, is het aan ons om deze uitnodiging aan te nemen en de inzet op ons te nemen om continuïteit te geven aan dit project, om deze bijeenkomst geen mooie herinnering te laten blijven, maar een heden van strijd voor onze toekomst, een toekomst die waardig, sterk en vrij is. We moeten de verantwoordelijkheid op ons nemen om de revolutionaire kracht te verspreiden in concrete en heldere acties. We moeten onszelf ontwikkelen zodat we vanuit kennis onze realiteit kunnen doorgeven, onze omgeving positief en bewust kunnen beïnvloeden, ons netwerk kunnen uitbreiden, samen projecten kunnen beheren en uitvoeren. Het is geen gemakkelijke weg, maar het is onze weg.
Hasta la victoria, siempre. ¡Venceremos!
No hay comentarios.:
No se permiten comentarios nuevos.