Niet zwijgen, niet vergeten (Toesprak tijdens de internationale protest tegen de NAVO top 24/06/25)

Niet zwijgen, niet vergeten 

door Ana Wijnen

Ik ben Ana Wijnen Calla, geboren in Bolivia en Nederlands staatsburger. Ik woon sinds mijn zeventiende in Nederland. Ik neem mijn burgerlijke plichten serieus: ik werk, ik geef mijn belastingen aan, en ik respecteer de wetten van deze staat.

Ik zou mijn toespraak kunnen beginnen met cijfers: er wordt jaarlijks ongeveer 1.400 euro per persoon uitgegeven om een entiteit als de NAVO te onderhouden. Als we het optellen, komt dat neer op zo’n 25 miljard euro per jaar, op kosten van de hele bevolking.
Deze top alleen al kost de staat nog eens 185 miljoen euro extra.
Dat geld komt uit onze belastingen, uit bezuinigingen op zorg, onderwijs en andere basisbehoeften van onze samenleving.
Dat raakt de gewone burger direct. Misschien is dat wel de belangrijkste reden waarom zoveel mensen vandaag de straat op gaan om tegen de NAVO te protesteren.
En daar is niets mis mee.

Maar dat is niet de kern van mijn boodschap.
Ik wil mij vandaag niet tot jullie richten als Nederlanders, of als individuen — maar als wereldburgers.

Het is tijd om verantwoordelijkheid te nemen.
In Europa geboren worden is een privilege.
Maar dat privilege is niet gratis.
Als jij vandaag niets tekortkomt, als de economie draait en je geen zorgen hebt, dan is dat omdat Europa geprofiteerd heeft van de rijkdom van andere landen: in Latijns-Amerika, Afrika, Azië — door kolonisatie en door oneerlijke handelsverdragen.

Het is tijd om te erkennen dat de geschiedenis geen afgesloten hoofdstuk is.
Misschien heb jij niet zelf geplunderd. Maar je leeft vandaag van de opbrengsten.
En als je je nu zorgen maakt over waar je belastinggeld naartoe gaat, omdat de NAVO erover beschikt, dan moet je weten: met dat geld worden mensen gedood. Mensen zoals jij. Zoals ik.
Jij had het geluk hier geboren te worden — (voor nu is het geluk) —
maar dat kind dat vandaag zijn ouders verliest, of die moeder haar kind,
dat had jij kunnen zijn. Kun je je dat verdriet voorstellen?

Je moet weten: als je toestaat dat dat geld uit jouw zak wordt gebruikt, dan word je medeplichtig aan de moordmachine die de NAVO is. Want ja, het is een moordmachine.
Nog geloven dat deze organisatie bestaat voor verdediging of bevrijding is ronduit naïef.
Het is tijd. Het is dringend.
We moeten onszelf in de spiegel aankijken en de ander in onszelf herkennen. Zijn pijn voelen.
Hoe voelt het, als je beseft dat je medeplichtig bent aan de dood van anderen?

Het is onmogelijk om na zo’n bewustwording niets te doen.
Maar geen enkele strijd wordt gewonnen in eenzaamheid.
Op een conferentie vroeg iemand mij ooit (misschien is die persoon hier vandaag, vergeef me), dat was naar aanleiding van mijn deelname aan de in afgelopen September gesticht Internacional Antifascista, in Caracas, Venezuela:
“Waarom ben jij "chavista" als je uit Bolivia komt?”
(Hugo Chávez was president van Venezuela en een sleutelfiguur van de Bolivariaanse revolutie.)

Mijn antwoord was simpel: hoe kan ik géén "chavista" zijn, als die revolutie ook mijn revolutie is?
Net zoals ik Iraniër ben, Palestijn en Cubaan — als het nodig is.
Want het zijn de revoluties van de volkeren die de loop van de geschiedenis veranderen.
In mijn eigen land heeft het volk meer dan eens corrupte regeringen afgezet — en het zal dat blijven doen.

De Internacional Antifascista is een belangrijke stap dat de revolutie der volkeren mogelijk maakt, doormiddel van daarwerkelijke verbinding en samenwerking, bevoordert door de Venezolaanse regering die vandaag een Vreede Top voorstelt, in tegenstelling dan de NAVO Top die oorloog aankondigt.

Daarom als we werkelijk verandering willen, dan moeten we samen strijden.
Ik weet dat dat moeilijk is in deze samenleving.
Maar het is niet onmogelijk.

We moeten zij aan zij vechten, zonder hiërarchie, met wederzijds respect en met liefde.
Zonder dat fundament kunnen we geen echte verandering verwachten.