.jpeg)
door Ana WIjnen
Ik wil beginnen met deze woorden te wijden aan onze gevallen kameraden; aan de kinderen die hun ouders nooit meer zullen zien, en aan de ouders die hun kinderen nooit zullen zien opgroeien. Aan hen die alles verloren hebben, behalve hun hoop. Aan de dapperen die hun leven riskeerden en al hun middelen verbruikten om dringend noodzakelijke humanitaire hulp te brengen aan Palestina. Aan de soevereine volkeren die hun waardigheid hebben verdedigd, zelfs als hen dat hun welzijn of hun leven kostte. Geen toespraak kan volledig ingaan op het menselijk lijden… maar wij hebben de plicht het nooit te vergeten.
Op 11 september vorig jaar werd in Caracas, Venezuela de Internationale Antifascistische Beweging opgericht. Meer dan tweeduizend vertegenwoordigers uit ongeveer 120 landen kwamen samen, opgeroepen door de toen pas gekozen president Nicolás Maduro Moros, in een daad van waardigheid, soevereiniteit en verbondenheid tussen volkeren.
En ik weet dat deze datum—11 september—sterk resoneert. Voor sommigen roept het de val van de Twin Towers en de aanval op het Pentagon in 2001 op. Maar voor anderen—vooral—roept het de tragedie van Chili in 1973 op, toen het bewind van president Salvador Allende werd omvergeworpen met bloed en vuur door krachten in dienst van het imperialisme. Zoals Silvio Rodríguez zei: “beide gebeurtenissen gebeurden door eenzelfde haat.” Een haat die bang is voor zelfbeschikking, vrije gedachte en de wil van het volk.
Ik weet zeker dat de naam Nicolás Maduro ook bij velen resoneert, en daarmee de vooroordelen in officiële narratieven die hem als dictator afschilderen. Vandaag neem ik die twee elementen—de datum en de naam—om die haatdragende discoursen uit te dagen, ontworpen om ons te verdelen.
Wat er in Chili in 1973 gebeurde was geen geïsoleerd incident. Het maakte deel uit van een continentale strategie: Operatie Condor, uitgevoerd onder leiding van imperialistische inlichtingendiensten. Marteling, moord, verdwijning. Heel Latijns‑Amerika werd monddood gemaakt door terreur.
Vandaag gebruiken diezelfde krachten die vroeger tanks en staatsgrepen gebruikten een ander wapen—stil, maar net zo dodelijk: sancties. Economische straffen opgelegd aan landen die voor zichzelf denken en handelen, die weigerden zich te buigen. Wilt u cijfers? Rusland heeft meer dan 28.500 sancties; Iran 2.888; Venezuela 1.039; Cuba 243—en de lijst gaat door. Wat is het doel? Verstikken, verzwakken, onderwerpen. Ze zoeken geen dialoog—ze eisen overgave.
Ondertussen blijft Cuba op hun lijst van “terroristische staten” staan, terwijl we allemaal weten dat Cuba al tientallen jaren enkel artsen naar de wereld heeft gestuurd, geen raketten—brigades in witte jassen terwijl anderen troepen sturen. Maar na 11 september zaaide diezelfde imperialistische machine een viscerale haat jegens de islam, zorgvuldig geplant in het geweten van het Westen, en diende als rechtvaardiging voor invasies in Irak, Afghanistan, Syrië… en herhaalt vandaag hetzelfde script met Iran. Het is datzelfde haat‑narratief, verkleed als gerechtigheid, dat vandaag het genocide in Gaza verbergt: een etnische zuivering die voor de ogen van de wereld wordt uitgevoerd, live uitgezonden, schaamteloos en onbestraft.
En het stopt daar niet. Die haat strekt zich opnieuw uit naar Rusland, met hetzelfde scenario. En we mogen de NAVO niet vergeten, die niet alleen toekijkt, maar actief deelneemt aan veel van deze agressies, verhuld in retoriek over verdediging en vrijheid—een dekmantel voor gewelddadige expansie.
Kameraadschap, deze machinerie heeft gezichten en namen. Het heet het Westen. Het heet de Europese Unie. Het heet de Verenigde Staten. Het heet Israël. En het draagt ook andere namen, met partners uit het Midden‑ en Verre Oosten die deze dominantie in stand houden. De afkortingen veranderen, maar het project blijft hetzelfde. Laten we het duidelijk zeggen: dit is het vuile spel van het wereldwijde fascisme.
Want het is gemakkelijk om te zeggen wat goed of kwaad is vanaf een comfortabele troon—niet gebouwd op inspanning of waardigheid, maar op andermans bloed en eeuwen van plundering. Het is eenvoudig om de weerstand te beschuldigen vanuit een zetel van privilege, zonder ooit in de spiegel te kijken, terwijl men landen dictaturen noemt terwijl de aanklager slechts een marionet is van zijn eigen staat.
Maar de onderdrukte volkeren slapen niet. Ze staan op. Ze herkennen elkaar. Ze organiseren zich. Ze herwinnen hun wortels—de lessen van hun voorouders. Ze schrijven hun geschiedenis met hun eigen handen.
Onze principes zijn niet die van het fascisme dat haat en vernietigt. Onze principes zijn respect, empathie en wederzijdse liefde. Wij voegen samen—we verdelen niet. Onze stemmen verenigen zich tot één, sterk en duidelijk. Onze strijd wordt geïnspireerd door hen die hun leven gaven voor een rechtvaardigere wereld: Patrice Lumumba, Ho Chi Minh, Thomas Sankara, Bartolina Sisa, Simón Bolívar, Che Guevara... en door de moedige volkeren van het mondiale Zuiden die waardig weerstand bieden, hun leiders kiezen en hun soevereiniteit verdedigen, ondanks repressie en censuur.
De oprichting van de Internationale Antifascistische Beweging toont aan dat utopie geen naïeve droom is. Het is een reëel doel, een bewijs dat we hebben geleerd: samen zijn we onoverwinnelijk. Dat de enige manier om fascisme en imperialisme te bestrijden, samen is. We willen geen liefdadigheid—wij eisen solidariteit. We willen geen pleisters, noch om als kinderen geleid te worden. We willen autonoom lopen, schouder aan schouder.
In deze duistere tijden is neutraliteit medeplichtigheid. Neutraliteit betekent medeplichtig zijn aan genocides, bezettingen en martelingen. Wat gebeurt in Palestina, Iran, Syrië, Jemen, Congo, Argentinië, Cuba en zoveel andere verwoeste gebieden, betreft ons allemaal.
¡Hasta la victoria siempre, venceremos!
No hay comentarios.:
Publicar un comentario