VISIBILIDADES (NL)

 We sluiten deze week af met veel onafgemaakte gedachten en veel vraagtekens. Want hoewel dit jaar wordt gekenmerkt door de schaamteloze arrogantie van het imperialisme, dat zelfs de regels naast zich neerlegt waaraan anderen zich wel moeten houden, blijkt telkens opnieuw dat het altijd nog erger kan.

Deze week werd gekenmerkt door verschillende gebeurtenissen: de afkondiging van de noodtoestand in Bolivia, waardoor de sociale mobilisaties tijdelijk moesten worden opgeschort; de aardbevingen in het vaderland van Chávez en Bolívar, met hun rampzalige gevolgen; en de tweede ronde van de Colombiaanse presidentsverkiezingen, waarin een lang gevreesd resultaat werkelijkheid werd.

Elk van deze gebeurtenissen verdient aandacht. Toch begin ik met Colombia, niet omdat het belangrijker of urgenter is, maar omdat het land de hoop van een gefrustreerd Latijns-Amerika op zijn schouders droeg. Land na land is in handen gevallen van uiterst rechts via verkiezingsprocessen die een patroon vertonen dat moeilijk als toeval kan worden beschouwd.

De overgang van linkse regeringen naar rechtse of extreemrechtse regeringen werd in vrijwel alle gevallen, behalve in Honduras, beslist in een tweede verkiezingsronde. De partijen die als winnaars werden uitgeroepen genoten allemaal onvoorwaardelijke steun van het zionisme en verrasten alle voorspellingen. Zelfs rechtse peilingsbureaus voorspelden heel andere resultaten dan uiteindelijk werden bekendgemaakt.

In Ecuador, Peru en Colombia – Bolivia kende een ander proces – zijn onregelmatigheden en vermeende verkiezingsfraude gemeld en aangeklaagd. In Peru en Colombia waren de verschillen bovendien uiterst klein. Deze terugkerende patronen roepen ernstige vragen op over de transparantie die een democratisch proces zou moeten kenmerken.

Wat er in Colombia gebeurde, staat dus niet op zichzelf. Toch droeg dat land de laatste hoop van Zuid-Amerika om zich te onttrekken aan de greep van de machtige belangen uit het Noorden en hun bondgenoten.

Het scheelde bijzonder weinig. Maar ik wil tegen dat land en zijn volk zeggen – een volk dat onvoorstelbaar veel heeft geleden onder despotische regeringen die geen betekenis hechtten aan vrede, menselijke waardigheid of hun eigen geschiedenis – dat zij ooit bewust voor verandering kozen. Zij gaven hun vertrouwen aan een leider die, ondanks beperkingen, bedreigingen en voortdurende lastercampagnes, de moed had zich te verzetten tegen de dominante wereldorde, de waardigheid van zijn volk te verdedigen, solidariteit te tonen met andere onderdrukte volkeren, de Palestijnse Staat te erkennen waar zo weinigen dat durfden en de Staat Israël als illegaal en misdadig aan te klagen, waarbij hij zijn woorden ook in daden omzette.

Toen het Colombiaanse volk opnieuw zijn toekomst bepaalde aan de stembus, stonden sociale media vol waarschuwingen vóór de stemming en verwijten erna. Maar weinigen wijzen erop dat een verschil van minder dan één procent de verworvenheden van de vorige regering tenietdeed via dezelfde oneerlijke methoden, waarbij gemanipuleerde twijfelaars uiteindelijk kozen voor de vergetelheid.

Toch stemde bijna de helft van de bevolking – bijna twee keer zoveel mensen als de totale bevolking van Bolivia – bewust en overtuigd op Iván Cepeda. Om die wil te breken moest rechts, met steun van zijn internationale bondgenoten, opnieuw zijn toevlucht nemen tot verkiezingsmanipulatie. Zelfs toen ging die bijna halve bevolking de straat op om haar stem waardig te verdedigen, omdat die stem een uitdrukking was van overtuiging.

Als hun de overwinning is ontnomen, dan komt doordat een gemoderniseerde versie van Operatie Condor nog steeds boven ons continent hangt. Maar dat betekent niet dat de geschiedenis is beslist. Dat vastberaden deel van het Colombiaanse volk heeft laten zien dat het Pacto Histórico een onuitwisbare kracht blijft, een onomkeerbaar politiek project dat door geen enkele verkiezingsnederlaag uit het collectieve bewustzijn kan worden gewist. Zijn idealen leven voort, de hoop blijft bestaan en zijn terugkeer is slechts een kwestie van tijd. Die dag zal komen. Tot die tijd: waakzaam blijven, met opgeheven hoofd en gebalde vuist.

¡Hasta la victoria siempre!