Quien me conoce mínimamente o incluso mejor, sabe que cada año intento esquivar, sin demasiada elegancia, estas fechas. No me gustan, y casi nadie desconoce, aunque sea vagamente, los motivos. Pero este año decidí ofrecer una aclaración, no por obligación, sino por el respeto que le tengo a la gente que quiero.
La oleada de mensajes en redes y las cenas familiares me obligan a disimular un rechazo que, año tras año, se intensifica. Por eso, y para quienes se entregan sinceramente a la festividad (dejando de lado su trasfondo religioso), no por comodidad sino por necesidad de abstracción, quiero decir algo. Porque no es lo mismo quien se abstrae para expresar afecto con gestos modestos, reunirse y reencontrarse con sus seres amados a pesar de las dificultades y con plena consciencia de la situación mundial, que quien utiliza este momento para afianzar y justificar su egoísmo, exhibiendo poder adquisitivo y transpirando abundancia.
A quienes están en el primer grupo, quiero decirles, antes que nada, que sus muestras de afecto no me son indiferentes. Sé que son sinceras y nacen de las mejores intenciones, para ustedes mi gratitud y retribución. Y quiero aclarar que no es por moda ni por falta de cariño que decido aislarme, sino porque no puedo, ni quiero, cerrar los ojos ni por un momento. Y mientras no haya justicia, mientras no se respete el derecho de cada individuo a existir, no encuentro motivos para festejar.
Con más de un genocidio en curso, con la locura global, el descaro de los verdugos y la indiferencia de las masas, la realidad se me hace insoportable y desesperante. Mi presencia en un círculo festivo no podría ser más que amarga, y a nadie le gusta que se le agüe la celebración.
Por último, quiero decirles que mi mayor deseo es celebrar, con todos, el día en que terminen las injusticias sociales; cuando podamos abrazarnos como iguales y festejar el nacimiento de un mundo nuevo: consciente, justo y libre de mezquindad.
🇬🇧 A Night Without Peace
Anyone who knows me, even just a little, knows that every year I try, not very gracefully, to avoid this season. I don’t enjoy it, and most people already have at least a vague idea of why. But this year I’ve decided to speak up, not because I owe an explanation, but out of respect for the people I care about.
The endless stream of holiday messages and family gatherings forces me to pretend that my discomfort isn’t growing stronger each year. So I want to say this, especially to those who celebrate sincerely, putting aside the religious aspect, and who do it not out of convenience but as a way to hold on to love. Because it’s very different: someone who quietly shows affection, who gathers with loved ones despite hardship and with full awareness of what is happening in the world, is not the same as someone who uses the moment to flaunt, to justify ego, and to measure life through abundance and spending.
To the first group, I want you to know your affection truly reaches me. I know it is sincere and comes from a good place, to you, my gratitude and return of kindness. And I want to make clear that my solitude is not a trend, nor a lack of love: it’s simply that I cannot, and will not, close my eyes. As long as there is no justice, and people are denied the basic right to exist, I find no reason to celebrate.
With more than one genocide happening right now, with a world spiraling into madness, executioners with no shame, and masses that look away, reality becomes unbearable. If I joined a celebration in this state, I would only bring bitterness and no one deserves to have their joy dampened.
My deepest wish is to celebrate with everyone on the day social injustice ends, the day we can embrace one another as equals and welcome the birth of a new world: awake, fair, and free of selfishness.
🇳🇱 Een Nacht Zonder Vrede
Wie mij ook maar een beetje kent, weet dat ik elk jaar weer, vaak nogal onhandig, probeer deze periode te ontwijken. Ik heb er niets mee, en de meeste mensen weten in grote lijnen wel waarom. Maar dit jaar wil ik het toch uitleggen, niet omdat het moet, maar uit respect voor de mensen om wie ik geef.
De constante stroom aan berichtjes en de familiediners zorgen ervoor dat ik een afkeer moet verbergen die elk jaar sterker wordt. Daarom wil ik iets delen, vooral met degenen die oprecht vieren, los van het religieuze, en die het doen omdat ze behoefte hebben aan verbondenheid. Dat is heel wat anders dan het vieren om jezelf te tonen, om rijkdom uit te stralen of om jezelf te bevestigen.
Aan de eerste groep wil ik zeggen: jullie warmte raakt me echt. Ik weet dat jullie bedoelingen goed zijn, aan jullie, mijn dankbaarheid en wederdienst. En het is niet uit afstand of gebrek aan liefde dat ik me afzonder, maar omdat ik mijn ogen niet kan en niet wil sluiten. Zolang er geen rechtvaardigheid is en niet ieder mens simpelweg mag bestaan, heb ik geen reden om te feesten.
Met meer dan één genocide die gaande is, met de mondiale waanzin, met beulen die zonder schaamte handelen en massa’s die wegkijken, voelt de werkelijkheid ondraaglijk. Aan een feesttafel zou ik alleen maar bitterheid mee brengen en niemand wil dat.
Mijn grootste wens is om ooit samen met iedereen te vieren op de dag dat ongelijkheid eindigt, wanneer we elkaar als gelijken kunnen omarmen en een nieuwe wereld mogen verwelkomen: bewust, rechtvaardig en vrij van kleinzieligheid.
🇵🇹🇧🇷 Noite Sem Paz
Quem me conhece, mesmo que só um pouco, sabe que todo ano eu tento, meio desajeitadamente, escapar dessa época. Eu simplesmente não gosto, e muita gente já tem uma noção dos motivos. Mas, neste ano, eu decidi falar sobre isso, não por obrigação, mas por respeito às pessoas que eu amo.
A enxurrada de mensagens, as reuniões de família… tudo isso me obriga a fingir que meu incômodo não cresce ano após ano. Então, quero dizer algo, principalmente a quem celebra com sinceridade, deixando de lado o aspecto religioso, e que faz isso porque precisa sentir conexão, afeto e presença. É bem diferente de quem transforma esse momento em vitrine, para provar valor, mostrar poder, exibir abundância.
A quem está no primeiro grupo, quero que saibam: o carinho de vocês realmente me toca. Eu reconheço as intenções e sei que são boas, para vocês, minha gratidão e retribuição. E não é por modismo nem falta de amor que eu me recolho, é porque eu não consigo, e não quero, fechar os olhos. Enquanto não houver justiça, enquanto existir gente que sequer tem garantido o direito de existir, eu não encontro um motivo para comemorar.
Com genocídios acontecendo, com o mundo num estado de loucura, com algozes sem vergonha e multidões que escolhem não ver, a realidade se torna sufocante. Estar numa festa, assim, só faria de mim alguém amargo e ninguém merece ter sua alegria estragada.
Meu maior desejo é poder celebrar com todo mundo no dia em que a injustiça acabar, quando possamos nos abraçar como iguais e comemorar o nascimento de um mundo novo: consciente, justo e sem mesquinhez.

No hay comentarios.:
Publicar un comentario