English below - Nederlands onderaan
Hay personas que una desearía no haber conocido nunca. Pero hay otras, como Alcides, a quienes lamento no haber conocido antes. Si hubiera sabido que nos dejaría tan pronto, habría guardado cada momento, cada experiencia y cada anécdota en un cofre de recuerdos valiosos.
Cuando se pierde a alguien, muchos encuentran consuelo en su fe, en una religión que habla de otro lugar, una continuación de la existencia en un espacio mejor, con la esperanza del reencuentro. Es una creencia que facilita la resignación.
En mi caso, mi elección consciente de ser atea implica renunciar a ese consuelo. Cada vez que pierdo a un ser querido, me toca aprender a superar el dolor aferrándome al recuerdo. Por eso considero que su paso por mi vida fue demasiado breve.
Mi llegada a CONAICOP fue reciente, pero intensa y llena de aprendizaje. Gracias a este proyecto —fundado por Alcides y otros compañeros— pude retomar un sueño que había quedado aparcado, aunque nunca olvidado: el de la comunicación. Más aún, Alcides me enseñó a verla como la trinchera que es, hoy más necesaria que nunca.
Aprendí con él que el comunicador no debe ser imparcial. Con Alcides Martínez aprendí a amar su revolución, la Revolución Bolivariana, y hacerla mía. Comprendí que su lucha es también nuestra lucha.
Alcides era, es y será el verbo que muchos aprendimos a conjugar: desde la comunicación hasta el compromiso de lucha y denuncia de las injusticias; desde la promoción del pensamiento crítico y la solidaridad, hasta darle al pueblo el protagonismo que merece. Lo hacía abrazando la diversidad, las identidades múltiples, los pueblos originarios, los movimientos sociales… y dando voz a quienes los medios hegemónicos e imperialistas silencian. Porque quien dice la verdad es temido, como lo fueron los 238 mártires de la comunicación asesinados en Palestina durante este genocidio.
Para mí, Alcides Martínez es más que un dolor y un recuerdo colectivos: es el lugar donde dejé de ser un monólogo aislado en medio de la indiferencia para convertirme en parte de una familia unida y comprometida. Es un sueño hecho realidad. Alcides es —en presente— pueblo, es revolución.
Hasta la victoria, siempre.
Nederlands
Er zijn mensen die je liever nooit had willen ontmoeten. Maar er zijn ook mensen, zoals Alcides, die ik graag veel eerder had leren kennen. Als ik had geweten dat hij ons zo vroeg zou verlaten, had ik elk moment, elke ervaring en elke anekdote zorgvuldig bewaard als kostbare herinneringen.
Wanneer iemand overlijdt, vinden velen troost in hun geloof, in een religie die spreekt over een andere plek — een voortzetting van het bestaan op een betere plaats — met de hoop elkaar weer te ontmoeten. Dat helpt om je neer te leggen bij het verlies.
In mijn geval betekent mijn bewuste keuze om atheïst te zijn dat ik dat soort troost niet heb. Elke keer dat ik iemand verlies, moet ik leren het verdriet te dragen door me vast te klampen aan de herinnering. Daarom voelt zijn aanwezigheid in mijn leven veel te kort.
Mijn komst bij CONAICOP is recent, maar intens en leerzaam geweest. Dankzij dit project — opgericht door Alcides en andere kameraden — kon ik een droom hervatten die ik opzij had gezet maar nooit vergeten was: werken in de communicatie. Meer nog, Alcides leerde me communicatie te zien als de strijdpositie die zij is, vandaag meer nodig dan ooit.
Van hem leerde ik dat een communicator niet onpartijdig hoeft te zijn. Met Alcides Martínez leerde ik zijn revolutie liefhebben — de Bolivariaanse Revolutie — en die tot de mijne te maken. Ik begreep dat zijn strijd ook onze strijd is.
Alcides was, is en zal het werkwoord zijn dat velen van ons leerden vervoegen: van communicatie tot het engagement om onrecht aan te klagen, van het stimuleren van kritisch denken en solidariteit tot het geven van een stem aan het volk. Dat deed hij door diversiteit te omarmen — inheemse volkeren, sociale bewegingen en vele andere identiteiten — en door een stem te geven aan wie door de imperialistische massamedia tot zwijgen wordt gebracht. Want wie de waarheid spreekt, wordt gevreesd, zoals de 238 gevallen communicatiewerkers in Palestina tijdens deze genocide.
Voor mij is Alcides Martínez meer dan een collectief verdriet en herinnering: hij is de plek waar ik ophield een eenzaam monoloog te zijn te midden van onverschilligheid, en deel werd van een hechte, toegewijde familie. Hij is een droom die werkelijkheid is geworden. Alcides is — in de tegenwoordige tijd — volk, hij is revolutie.
Hasta la victoria, siempre.
English
There are people you wish you had never met. But there are others, like Alcides, whom I wish I had met much earlier. If I had known he would leave us so soon, I would have treasured every moment, every experience, and every story as a precious memory.
When someone is lost, many find comfort in their faith, in a religion that speaks of another place — a continuation of existence in a better space — with the hope of meeting again. That belief makes acceptance easier.
In my case, my conscious choice to be an atheist means I do not have that comfort. Each time I lose a loved one, I must learn to cope by holding on to memories. That is why I feel his time in my life was far too short.
My arrival at CONAICOP was recent, yet intense and full of learning. Thanks to this project — founded by Alcides and other comrades — I was able to revive a dream I had set aside but never forgotten: working in communication. More than that, Alcides taught me to see communication as a trench of struggle, more necessary today than ever.
From him, I learned that a communicator does not need to be neutral. With Alcides Martínez, I learned to love his revolution — the Bolivarian Revolution — and to make it my own. I understood that his fight is also our fight.
Alcides was, is, and will be the verb many of us learned to conjugate: from communication to the commitment to denounce injustice, from fostering critical thinking and solidarity to giving the people the voice they deserve. He embraced diversity — indigenous peoples, social movements, and many identities — and gave a voice to those silenced by imperialist mainstream media. Because those who tell the truth are feared, just like the 238 fallen communication martyrs in Palestine during this genocide.
For me, Alcides Martínez is more than a collective grief and memory: he is the place where I stopped being a lonely monologue in the midst of indifference and became part of a united, committed family. He is a dream come true. Alcides is — in the present tense — the people; he is revolution.
Hasta la victoria, siempre.
No hay comentarios.:
Publicar un comentario