فلسطين بصوتنا فلسطين بصوتنا
door Ana Wijnen
Breda, 3.287 km van Gaza, met ongeveer 189.000 inwoners, is een kleine stad in een klein land binnen het Koninkrijk der Nederlanden, gelegen in Europa. Een continent dat relatief niet bijzonder groot is, maar toch een extreem laag armoedecijfer heeft. Een continent dat sinds de Tweede Wereldoorlog geen grote oorlogen heeft gekend, waardoor latere generaties in stabiliteit konden leven zonder de gruwelen van oorlog zelf te ervaren.
Dankzij dit en een onderwijssysteem in combinatie met globalistische beleidsmaatregelen die collectief geheugenverlies hebben aangewakkerd door individualisme, leven mensen hier in vrede, zonder andere zorgen dan die van hun dagelijks leven.
Daarom is het op dit stukje land moeilijk om zich een realiteit voor te stellen zoals Palestina die sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog heeft meegemaakt. Dit is geen toeval, en het is ook diep ironisch—want het lijkt erop dat het "conflict" van die tijd nooit echt is geëindigd, maar gewoon naar een ander continent is verplaatst. Het is vergelijkbaar met wat er tegenwoordig gebeurt met consumptieafval—deze landen dumpen het in andere naties, alsof die de vuilnisbelt van Europa zijn. Maar dat is slechts een van de vele aanhoudende problemen.
De grootste ironie van alles is dat degenen die tijdens de Tweede Wereldoorlog slachtoffers waren, nu de onderdrukkers zijn. En ook dit is geen toeval. Een reeks politieke en economische belangen in het Westen groeide uit tot een monsterlijk vernietigingsproject, vermomd als schuldgevoel, waarbij de mensen die vandaag vervolgen, beroven, martelen en doden als helden worden neergezet.
Voor de gewone burger is het moeilijk te begrijpen dat hun vrede, vrijheid en stabiliteit ten koste gaan van het leven van andere mensen in een ver land. Het is moeilijk voor ouders hier om te beseffen dat velen daar hun kinderen nooit zullen zien opgroeien omdat ze er niet meer zijn. Het is moeilijk voor jongeren hier om te begrijpen dat daar bommen talloze andere jongeren en kinderen tot wees hebben gemaakt en hen zonder hoop hebben achtergelaten. Het is moeilijk te accepteren dat aanvallen op de Palestijnse bevolking in de afgelopen twee jaar ongeveer 50.000 bevestigde doden hebben veroorzaakt, plus duizenden vermisten. Dit zou ongeveer een derde van de totale bevolking van deze kleine stad zijn. En dan hebben we het nog niet eens over de niet-geregistreerde slachtoffers, de onmenselijke omstandigheden van de overlevenden of de decennia van landroof en de ontelbare gevolgen daarvan.
In deze context weet ik dat er veel krachten tegen onze Palestijnse broeders en zusters zijn, en dat er vanuit deze kleine stad weinig kan worden gedaan. Maar op zijn minst kunnen we een oproep doen. Een oproep aan degenen die zich bewust zijn, aan degenen die beginnen te ontwaken, aan degenen die de realiteit nog niet volledig zien maar beginnen te twijfelen. Een oproep aan degenen die weigeren gemanipuleerd te worden—en dus medeplichtig te zijn aan deze genocide. Een oproep aan degenen die de plicht hebben om te informeren, zodat ze het niet langer een "conflict in het Midden-Oosten" noemen, maar de uitroeiing aan de kaak stellen die wordt gefinancierd met belastinggeld en onbewuste consumptie. Want veel mensen beseffen niet dat ze door producten te kopen van merken zoals Coca-Cola—een bedrijf dat, ondanks ontkenningen, nauwe banden onderhoudt met Israël, fabrieken heeft in bezette gebieden en bijdraagt aan de fondsen die Washington toewijst aan de Israëlische oorlogsindustrie—onbedoeld deze gewelddaden financieren.
Dit is een oproep tot een ongekende massamobilisatie, gericht op de instanties die verantwoordelijk zijn voor cruciale beslissingen: politieke partijen, internationale rechtbanken, parlementen, ambassades en openbare instellingen. Een oproep om de straten op te gaan, Palestijnse vlaggen te laten wapperen, druk uit te oefenen, te protesteren en geduld achter ons te laten. Want we zijn al geduldig en gehoorzaam geweest, en er is niets veranderd.
Tot slot is dit een oproep aan alle burgers van de wereld om in actie te komen. Want ze proberen de stem van onze Palestijnse broeders en zusters het zwijgen op te leggen, en er is geen tijd te verliezen. Het is tijd om de stem te zijn die verandert in een krachtige schreeuw. Een oproep aan ons allemaal om, vandaag en altijd, Palestina te zijn.
No hay comentarios.:
No se permiten comentarios nuevos.