sábado, 14 de febrero de 2026

SOMOS FIDEL

En Marinaleda con Katarina Kuzmanovic, hermana de lucha
En Marinaleda con Katarina Kuzmanovic, hermana de lucha

Gracias a un encargo de mi querida amiga y reconocida escritora Elsa Vega, quien hace dos semanas me pidió que le enviara mi opinión sobre Fidel para incorporarla en uno de sus trabajos, he descubierto con agrado lo que a continuación describo. Es una síntesis necesariamente incompleta, porque el lenguaje, a veces, no alcanza.

Para mí, Fidel era la voz clandestina de Silvio en mi casa, mientras una niña de tres años corría gritando o cantando al unísono “libertad”, en un tiempo en que, en mi país —Bolivia—, esa palabra, esa canción y hasta esa forma de pensar estaban prohibidas por la dictadura.
Esa niña era yo. Años más tarde conocí Cuba, a Fidel y al Che a través de los ojos de mi tío, que acababa de regresar de la isla y traía consigo historias de niños que iban a la escuela y eran felices porque podían hacerlo, porque no tenían que trabajar para sobrevivir al hambre, como ocurría en mi país. Fidel era, para mí, ese mundo maravilloso y posible del que me hablaba mi tío.

Fidel es también mi sueño —y casi me atrevo a decir que un sueño colectivo—, el de los pueblos del mundo que desean pensar y decidir su destino sin pedirle permiso a nadie; de quienes saben lo que significan la justicia humana y la lucha constante. Es el sueño de que, algún día, el ejemplo de la Revolución cubana se expanda por el mundo y llegue también a nuestra casa, porque ese día habremos aprendido a respetarnos entre los pueblos y a trabajar juntos para avanzar hacia un mundo más soberano, más humano y más solidario.

Porque Fidel es un ser humano, como tú y como yo, que junto a un puñado de hombres y mujeres —también como tú y como yo— hizo una revolución. Gracias a esa revolución heredé de mi tío el amor por esa isla y por toda la humanidad.
Porque Fidel, un ser humano como nosotros, es la prueba de que un mundo mejor es posible.


🇬🇧 WE ARE FIDEL

Thanks to a request from my dear friend and renowned writer Elsa Vega, who two weeks ago asked me to send her my thoughts about Fidel to include in one of her works, I have gladly discovered what I describe below. It is an inevitably incomplete synthesis, because language sometimes falls short.

For me, Fidel was the clandestine voice of Silvio in my home, while a three-year-old girl ran about shouting or singing in unison the word “freedom,” at a time when, in my country—Bolivia—that word, that song, and even that way of thinking were forbidden by dictatorship.
That girl was me. Years later, I came to know Cuba, Fidel, and Che through the eyes of my uncle, who had just returned from the island carrying stories of children who went to school and were happy because they could do so, because they did not have to work to survive hunger, as happened in my country. Fidel was, to me, that marvelous and possible world my uncle spoke of.

Fidel is also my dream—and I would almost dare to call it a collective one—the dream of people across the world who wish to think and decide their destiny without asking anyone’s permission; people who understand what human justice and constant struggle mean. It is the dream that one day the example of the Cuban Revolution will spread across the world and reach our own home, because on that day we will have learned to respect one another among nations and to work together toward a more sovereign, more humane, and more compassionate world.

Because Fidel is a human being, like you and me, who together with a handful of men and women—also like you and me—made a revolution. Thanks to that revolution, I inherited from my uncle a love for that island and for all humanity.
Because Fidel, a human being like us, is proof that a better world is possible.


🇳🇱 WIJ ZIJN FIDEL

Dankzij een verzoek van mijn dierbare vriendin en gerenommeerde schrijfster Elsa Vega, die mij twee weken geleden vroeg haar mijn mening over Fidel te sturen om die in een van haar werken op te nemen, heb ik met vreugde ontdekt wat ik hieronder beschrijf. Het is onvermijdelijk een onvolledige samenvatting, omdat taal soms tekortschiet.

Voor mij was Fidel de clandestiene stem van Silvio in mijn huis, terwijl een meisje van drie jaar rondrende en tegelijk “vrijheid” riep of zong, in een tijd waarin in mijn land —Bolivia— dat woord, dat lied en zelfs die manier van denken door de dictatuur verboden waren.
Dat meisje was ik. Jaren later leerde ik Cuba, Fidel en Che kennen door de ogen van mijn oom, die net van het eiland was teruggekeerd en verhalen meebracht over kinderen die naar school gingen en gelukkig waren omdat ze dat konden doen, omdat ze niet hoefden te werken om hun honger te stillen, zoals in mijn land. Fidel was voor mij die wonderlijke, maar mogelijke wereld waarover mijn oom vertelde.

Fidel is ook mijn droom —en ik durf bijna te zeggen: een collectieve droom—, de droom van volkeren overal ter wereld die willen denken en hun eigen lot bepalen zonder iemand om toestemming te vragen; mensen die weten wat menselijke rechtvaardigheid en voortdurende strijd betekenen. Het is de droom dat het voorbeeld van de Cubaanse Revolutie zich ooit over de wereld zal verspreiden en ook ons huis zal bereiken, want op die dag zullen wij hebben geleerd elkaar te respecteren en samen te werken aan een meer soevereine, menselijkere en solidaire wereld.

Want Fidel is een mens, zoals jij en ik, die samen met een handvol mannen en vrouwen —ook zoals jij en ik— een revolutie heeft gemaakt. Dankzij die revolutie erfde ik van mijn oom de liefde voor dat eiland en voor de hele mensheid.
Want Fidel, een mens zoals wij, is het bewijs dat een betere wereld mogelijk is.


🇵🇹 SOMOS FIDEL

Graças a um pedido de minha querida amiga e reconhecida escritora Elsa Vega, que há duas semanas me solicitou que lhe enviasse minha opinião sobre Fidel para incorporá-la em um de seus trabalhos, descobri com alegria o que descrevo a seguir. Trata-se de uma síntese necessariamente incompleta, porque a linguagem às vezes não é suficiente.

Para mim, Fidel era a voz clandestina de Silvio em minha casa, enquanto uma menina de três anos corria gritando ou cantando em uníssono “liberdade”, num tempo em que, em meu país —Bolívia—, essa palavra, essa canção e até essa forma de pensar eram proibidas pela ditadura.
Essa menina era eu. Anos depois, conheci Cuba, Fidel e Che através dos olhos de meu tio, que acabara de voltar da ilha trazendo histórias de crianças que iam à escola e eram felizes porque podiam fazê-lo, porque não precisavam trabalhar para sobreviver à fome, como acontecia em meu país. Fidel era, para mim, aquele mundo maravilhoso e possível de que meu tio falava.

Fidel é também o meu sonho —e quase me atrevo a dizer que é um sonho coletivo—, o sonho dos povos do mundo que desejam pensar e decidir seu destino sem pedir permissão a ninguém; que sabem o que significam a justiça humana e a luta constante. É o sonho de que, um dia, o exemplo da Revolução Cubana se espalhe pelo mundo e chegue também à nossa casa, porque nesse dia teremos aprendido a respeitar-nos entre os povos e a trabalhar juntos para avançar rumo a um mundo mais soberano, mais humano e mais solidário.

Porque Fidel é um ser humano, como você e eu, que junto com um punhado de homens e mulheres —também como você e eu— fez uma revolução. Graças a essa revolução herdei de meu tio o amor por aquela ilha e por toda a humanidade.

Porque Fidel, um ser humano como nós, é a prova de que um mundo melhor é possível. 

No hay comentarios.:

Publicar un comentario

INVISIBILIDADES 2

Español Nederlands English Português